spacer

De naam Levanah

De naam Levanah heeft meerdere betekenissen die passen bij wat dit orthopedagogisch bureau wil uitdragen.

Maangodin

Levanah is de Hebreeuwse maangodin. Letterlijk betekent de naam in deze taal “wit” of “maan”. De klemtoon ligt dan op de laatste lettergreep. Joden kennen een maandelijks gebed, het Birkat Levanah, dat buiten in de nacht, in het aangezicht van de maan, wordt uitgesproken. Hiermee spreken zij hun dankbaarheid uit voor het voortdurend vernieuwen van de schepping, met de creatieve energie die hierbij ons toestroomt en zelfs in de donkerste tijden hoop geeft op nieuw licht.

De maan draagt ook in de antroposofie bij aan de voortdurende schepping, de maanwerking wordt hierin beschreven als het ingrijpen in het weven van het levenslot. Zo worden door de maanwerking bijvoorbeeld mensen bij elkaar gebracht, die door hun lotsverbondenheid iets voor elkaar kunnen betekenen of van elkaar kunnen leren.

Romeinse beschermgodin van pasgeborenen

In de Romeinse mythologie werd Levana (nu zonder h) gezien als de beschermgodin van pasgeboren kinderen. Haar naam betekent letterlijk “ophefster”. Na de geboorte legde de moeder het kindje op de grond en werden bij de vader door deze mythische figuur gunstige gevoelens gewekt, waardoor hij het kindje oppakte. Dit oppakken of opheffen (“levare”) was een teken waarmee hij het kindje erkende en te kennen gaf de verantwoordelijkheid voor het kindje en de opvoeding te willen dragen.

Het Levana-principe en orthopedagogiek

Aan het begin van de 19e eeuw waren er verschillende pedagogen die uitgingen van het oud-Romeinse Levana-principe, zoals Jean-Paul Richter in zijn boek “Levana oder Erziehungslehre” (1806). Hierin staat de waardigheid van de mens voorop, waarbij ook het kind dat op geestelijk of lichamelijk vlak gebreken vertoont, liefdevol wordt opgenomen in de gemeenschap en opgevoed wordt tot een zo zelfstandig mogelijk mens. Later, in de tweede helft van de 19e eeuw werd het Levana-instituut opgericht in Baden bij Wenen, waaruit de bijzondere Levana-scholen voortkwamen. Ook deze gingen uit van het principe van menswaardigheid en boden een omgeving waarin de ontwikkelingsmogelijkheden van kinderen met een beperking voorop stonden. Dit waren voorlopers van orthopedagogische of heilpedagogische instituten, in een tijd waarin men, tot in het midden van de twintigste eeuw, deze kinderen met gebreken liever van de maatschappij afzonderde en de zinvolheid van hun bestaan werd betwijfeld.
Bron: “Waardig leven met beperkingen: over veranderingen in de hulpverlening aan mensen met beperkingen in hun verstandelijke mogelijkheden”, Ad van Gennep, uitgeverij Garant, 2007.